gece üstüme süzülüyorken
üstüme bol geliyorken giydiklerim
ben her şeyin anlamsız olduğu fikriyle kendimi yemekteydim
çünkü anlamı ola şeylerin sonunu görmüştüm
görmüştüm sonunu başladığım yolun, okuduğum kitabın
sonunu görmekteydim babamın beslediği kuşların
babam bu kuşlar benim eksik ailem derdi
yanımda olmayan karım
tutunacak dallarıydı kuşları babamın
ihanet etmeyecek olan arkadaşları
sanki kafeslerinden çıksalar bile terk etmeyeceklerini düşünürdü
inanmak isterdi buna
bense o kuşlar bitmek bilmeyen cıvıltısında
sonsuz bir gürültü duyuyordum evrenin karmaşasında
o karmaşa ki bizi bir arada tutan
karmaşaların arasından yükselen sevgilim
senin sonunu görmek ister miydim
bilseydim sonunu dipsiz kuyunun
bilseydim kişneyen atların dörtnala koştuğu uçsuz bozkırı
bilseydim senin hislerinin sonunu
karıştırır mıydım yanlış defteri
açar mıydım hiç açılmaması gereken kapıları
gizli cevheri görmek ister miydim
bilmecelerle dolu olan sandıkla oynar mıydım
bitmek üzere kalemimin içinde saklı duran mücevher
hiç demlenmemiş olan çayım bitmekte
hiç başlamayan aşkım bitmekte...